Kaua´i

Sunnudaginn 14. mars, kláruðum við að pakka í miklu stresskasti en við komumst öll út í rútu og við keyrðum af stað klukkan 14:00. Við keyrðum til Bandaríkjanna og fórum til Seattle. Við vorum komin í safnaðarheimli í Seattle klukkan 21:00 og við sváfum í svefnpokum á gólfinu. Við fengum ekki að sofa lengi því við vorum vakin klukkan 1:30 og við keyrðum út á flugvöll klukkan 2:30 og sorteruðum farangurinn okkar. Við vorum með mjög mikinn farangur; hljóðfæri, kolla, míkrófóna og flygil. Klukkan 4:15 gátum við loks tékkað inn. U.þ.b. 40 manns í hópnum okkar verða á Hawaii í 4 vikur og sá hópur þurfti að ná flugi klukkan 6:00 en hópurinn minn fór klukkan 7:11. Þegar ég skrifaði þetta sátum við í í San Fransisco að bíða eftir næsta flugi. Við flugum frá San Fransisco til Los Angeles og þaðan til Lihue. Við þurftum að passa að við værum með alla nemendurna því allir þurftu að komast á áfangastað þannig að við skiptum krökkunum í hópa eins og er gert í leikskólum haha. Nei það er mjög fínt því þá passaði ég bara að ég væri með þessa 14 unga sem eltu mig út um allt. Ég var mjög spennt að sjá hvernig kofarnir okkar yrðu en núna veit ég það vel. Ég vissi að sturturnar og klósetinn yrðu úti en ég vildi bara ekki sjá kakkalakka.

15. mars.
Pabbi átti afmæli í dag, ég gleymdi því ekki en ég bara vissi ekki að það væri 15. mars. Eins og ég sagði áður flugum við frá San Fransisco til Los Angeles í gær. Það var smá bið á flugvellinum í San Fransisco en einhver stakk upp á því að syngja fyrir fólkið í flugvellinum þannig að hópurinn söng 2 lög og allir farþegarnir voru að taka myndir og video. Við sungum reyndar líka í flugvélinni frá Los Angeles til Lihue. Flugfreyjan komst að því að það væri hljómsveit og kór í flugvélinni og hún heimtaði lag. Við komum til Kauai klukkan 18:00 á Hawaii tíma. Flugvöllurinn er pínu pínu lítill og hann er hálf úti. Allavega sækir maður töskurnar bara undir litlu skýli. Staðurinn sem við gistum á er u.þ.b. 20 mín frá flugvellinum þannig að við keyrðum þangað þegar við vorum búin að fá bílaleigubílana.

Við gistum á svona „campsite“. Það er aðventista barnaskóli hér. En það eru fullt af kofum sem eru til útleigu. Flestir krakkarnir gista í 7manna kofum sem eru bara kofar með rúmum og einum vaski. Svo eru aðrir kofar sem eru aðeins stærri og það er eldhús og stofa í þeim. Ég sef í einum af stærri kofunum. Ég bjóst við að þeir yrðu aðeins snyrtilegri en það var ekki. Við erum 9 stelpur í mínum kofa. Ég er reyndar með mitt eigið herbergi en það er pínu lítið og kofinn er mjög hrár. Það er ekkert málað, það er bara viður, sami viður og utan á húsinu, engin einangrun eða neitt. Ég kom inn í herbergið og kveikti ljósið og þá sá ég litla eðlu hlaupa upp vegginn. Fyrsta daginn var ég mjög paranoid með öll skriðkvikindin og þegar það var orðið dimmt vissi ég ekkert á hverju ég væri að labba, eða hvert ég væri að labba. Rosa er ótrúlega skemmtilegur yfirmaður og hún bar mig á hestbaki yfir grasfletina. Það eru villisvín hér úti um allt, en sem betur fer hef ég ekki mætt neinu. Þau eru víst mjög hættuleg. Allt dótið mitt lyktar illa. Það er svo rakt hérna að það lyktar allt eins og eldgamall sumarbústaður. Gluggarnir eru líka svo skrítnir. Glugginn minn er bara galopinn en það eru svona litlar plötur og maður getur hallað þeim upp eða niður eða haft alveg opið.

Það er baðherbergi í kofanum mínum og það er ein sturta inni og önnur úti. Þær gera þó lítið gagn því það leka bara nokkrir ískaldir dropar.
Við byrjuðum að filma í dag, fyrsta daginn okkar hér og við fórum í Waiemea Plantation Cottages og við filmuðum 3 lög þar. Ég var með í fyrsta laginu, ég hafði aldrei spilað lagið áður né séð nóturnar en fiðluparturinn var bara heilnótur þannig að ég fylgdi bara bogastrokunum og vona að ég sé nógu góð að feika þetta.

Það er alltaf rigning á morgnana og kvöldin. Það er mjög pirrandi því það er alveg hellidemba og hún byrjar bara án þess að gefa nein viðvörunarmerki.
Staðurinn sem við filmuðum á var einu sinni plantekra en núna er búið að reisa mörg orlofshús sem túristar leigja. Lóðin er ótrúlega flott og konan sem rekur staðinn leyfði okkur að taka upp þar og hún var svo hrifin af því sem við vorum að gera að hún gaf okkur öllum að borða. Til að þakka henni fyrir matinn sungum við fyrir starfsfólkið hennar og hún varð ennþá hrifnari og gaf öllum ís í eftirrétt.

Ég þarf venjulega alltaf að vera á öllum stöðunum þegar það er verið að mynda en stundum tekur aðalvistarstjórinn okkur á „fund“ og við förum og skoðum næsta bæ. Okkur voru úthlutuð ýmis verk og ég þarf alltaf að passa að allt líti sæmilega út. Það mega engar snúrur sjást á „settinu“ og ef einhver er sólbrunninn eða með risa bólu á nefinu þá þarf að bjarga því. Strákarnir gleyma stundum að hneppa upp skyrtunum og stelpurnar eru með úfið hár.
Við erum eiginlega í hálfgerðri útilegu en maturinn sem við fáum er ekkert smááá góður. Svo eru kókoshnetur útum allt og strákarnir keyptu sveðju og þeir opna hneturnar fyrir okkur og við drekkum kókosvatnið og svo borðum við kjötið.

Margar stelpur sólbrenndust fyrsta daginn og ein var svo illa brennd að við þurftum að mixa kartöflur og setja á brunann. Það á að hjálpa og roðinn var farinn daginn eftir.
Ég var svo lengi að finna nettengingu og svo er ég ekkert búin að hafa tíma til að vera neitt í tölvunni, ég hef ekkert kveikt á henni síðan ég kom hingað þannig að ég er langt á eftir en ég mun vonandi komast "up to date".
kveðja,
Elísa